Maszyny do waty cukrowej
W tej kategorii są maszyny do waty cukrowej od stołowego urządzenia o wymiarze dwadzieścia dwa na dwadzieścia trzy centymetry po maszyny z misą o średnicy pięćdziesięciu centymetrów, jedna nawet z własnym wózkiem. Średnica misy rozstrzyga pierwsza, bo to w nią wpadają włókna, a w małej zostaje ich mniej. Moc wynosi pięćset albo tysiąc watów i razem z nią rośnie przede wszystkim to, ile waty cukrowej maszyna ukręci w ciągu godziny. A regulacja temperatury nie jest zbędna, bo powyżej mniej więcej stu sześćdziesięciu stopni cukier zaczyna brązowieć.
Maszyny do waty cukrowej
W tej kategorii są maszyny do waty cukrowej od stołowego urządzenia o wymiarze dwadzieścia dwa na dwadzieścia trzy centymetry po pięćdziesięciocentymetrowe maszyny z misą ze stali nierdzewnej, z których jedna stoi na własnym wózku. W środku obraca się podgrzewana głowica, do której sypiesz cukier i która go roztapia. Siła odśrodkowa przeciska potem stopiony cukier przez drobne otwory w ściance głowicy, a włókna tężeją już w locie w powietrzu. Wyłapuje je ścianka misy, skąd nawijasz je na patyk, więc cała maszyna zależy od głowicy, misy i temperatury.
Najpierw średnica misy i wymiar maszyny. To w misę wpadają włókna, więc im jest szersza, tym więcej ich wyłapie i tym mniej wyląduje na stole i na tobie. Stołowe urządzenie ma wymiar dwadzieścia dwa na dwadzieścia trzy centymetry, więc misa w środku jest jeszcze mniejsza i starcza na jedną czy dwie porcje w domu, a pięćdziesięciocentymetrowa osłona jest zbudowana na kolejkę dzieci na przyjęciu. Wózek pod maszyną nie jest ozdobą, bo podnosi ją na wysokość, na której da się kręcić na stojąco i od razu przy niej obsługiwać.
Druga jest moc pięćset wobec tysiąca watów. Mniejsze urządzenie ma kwarcową rurkę grzejną o mocy pięciuset watów, przy której producent podaje szybkie nagrzanie i głośność do czterdziestu pięciu decybeli. Maszyny tysiącwatowe mają więcej zapasu, więc utrzymują temperaturę także przy dosypywaniu cukru i nie tracą tempa między porcjami. Różnica nie polega więc na tym, czy wata cukrowa będzie, tylko ile jej zrobisz w ciągu godziny.
Trzecia jest regulacja temperatury i wąskie okno cukru. Głowica trzyma cukier w okolicach stu pięćdziesięciu stopni, czyli tuż pod granicą, od której zaczyna się karmelizacja. Powyżej mniej więcej stu sześćdziesięciu stopni cukier zabarwia się na żółto, a potem na brązowo, więc z białej waty cukrowej robi się beżowa i smakuje przypalenizną. Dlatego termostat ma sens, a w jednym z modeli jest nawet cyfrowy, bo bez niego jedziesz na ślepo.
Ostatnia jest miarka i czyszczenie głowicy. Jedna równa porcja miarki odpowiada jednej porcji waty cukrowej, czyli mniej więcej dwunastu do osiemnastu gramom cukru, a przesypana głowica zamiast włókien wyrzuca krople. A kiedy skończysz kręcić, daj maszynie ostygnąć i usuń z głowicy zastygły cukier, bo przy następnym włączeniu przypiecze się i zatka otwory.